Processie Heer in zon,
zweet en zaligheid


 

Ze waren weer allemaal present: de grote Heerder verenigingen: om mee te trekken in onze jaarlijkse Pinksterprocessie. En daarnaast waren er zovele anderen, zoals de communicantjes van dit en volgend jaar, die alvast konden leren hoe het er in een processie aan toe gaat.
Toen ik de monstrans droeg met daarin het Heilig Sacrament, zag ik vanonder de hemel (prachtig woord) in de verte de Heerder mannengroep, die hard bezig is er een goede traditie van te maken om mee te lopen, en - wat dichterbij - de communicantjes, die het wel leuk vonden dat er mensen langs de kant stonden toe te kijken. Nog dichter bij mij liepen mijn naaste medewerkers: misdienaars en acolieten die er een eer in stellen om zoveel mogelijk wierook te produceren (geur van heiligheid) en met belletjes de komst van de Heer in het Sacrament aan te kondigen. Om mij heen: kerkbestuursleden en anderen in stemmig zwarte mantels om Ons Heer te begeleiden, en achter mij mensen die Hem willen volgen (letterlijk en figuurlijk). Met dat groepje om mij heen hebben we heel wat gebeden voor het geestelijk en tijdelijk welzijn van alle Heerdenaren, en - meer in het bijzonder - voor allen die langs de processieroute stonden. Dan had je nog de hemeldragers die zich in het zweet hebben gewerkt om de hemel te dragen en volgens mij daarmee de hemel hebben verdiend.
Ik spreek dus over degenen die ik kon zien terwijl ik in de processie liep, maar daarnaast waren er die honderden anderen die hebben gelopen, gedragen, gemusiceerd, gezongen, georganiseerd en gecoördineerd. Het rijtje is nog niet af, want al degenen die hebben toegekeken, geknield en versierd, horen op hun manier toch ook bij de processie. En die was - God zij dank - ook dit jaar weer mooi en waardig. Na een week van onbestendig weer was het op Pinksterzondag aangenaam stralend, en zo zalig dat het een Zalig Pinksteren werd.

Pastoor P. Horsch