Ziekte en ouderdom




Het is niet iedereen gegeven,
te sterven van ouderdom.
Niet iedereen verlaat dit leven,
zogezegd met stille trom.
Het einde van dit aardse festijn
is soms een lange strijd
van knokken tegen angst en pijn.
Onbaatzuchtig tot het leste
Gaf U ons in eenvoud het allerbeste
steeds attent ook voor het kleinste
bedankt voor al dat fijne.


Nu heb je eindelijk rust,
Je lijden is voorbij
Jouw liefde en je warmte
liet je achter hier bij mij.
Wij willen je rust gunnen,
al is ons hart vol droefheid.
Je lijden zien en niet kunnen helpen,
dat was onze smart.


Met alle dierbaren om je heen,
was het gevecht toch voor jou alleen.
Ondanks je ongelijke strijd,
raakte jij je humor niet kwijt.
Je nam afscheid zoals je was,
trots, intelligent en moedig.


Zwijgzaam, stil en zonder vragen,
wilde jij je ziekte dragen.
Je vocht met al je levenskracht,
voor elke nieuwe dag en nacht.
Zo ben je langzaam, moegestreden,
uit ons midden weggegleden.
En na een dappere maar ongelijke strijd,
uit je lijden nu bevrijd.


Zwaar werden de dagen,
en lang duurde de nachten.
Hoe moeilijk is het te vechten,
bij het ontbreken van kracht.
Zo ben je langzaam, moegestreden,
uit ons midden weggegleden.
En na een moeilijke strijd
uit je lijden nu bevrijd.


Als je ouder wordt
en niet meer weet waar je bent,
als je mensen ziet,
maar ze niet echt meer herkent,
als je toch blijft strijden
om bij ons te leven,
dan hopen wij dat je nu,
de rust is gegeven.


Het laatste beetje is nu op
veel was er te verduren
het kaarsje is nu opgebrand
gedoofd zijn alle vuren
Voor wie het aangaat is het niet erg
die heeft genoeg geleden.
Wel voor hen die achterblijven,
vaarwel en rust in vrede.


Herinner mij
niet in sombere dagen
herinner mij
in de stralende zon
herinner mij
hoe ik was, toen ik nog alles kon.

Het verlies was er al voor het einde,
de rouw, voordat het afscheid kwam.
Toen die onzekere verwarring
bezit van uw gedachten nam.
Wij voelde mee, uw stil verdriet.
Nu rouwen wij, maar treuren niet.
Kom nu met uw donker, diep erbarmen,
Eindelijk dood.
Laat dit pijnlijke lichaam in Uw armen.
Rusten als een kind om moeders schoot.
(Jacqueline E. van der Waals)


Hij heeft zijn strijd gestreden
de wereld werd steeds kleiner om hem heen.
Hoe hij in stilte heeft geleden,
weet niemand; Hij alleen.


Je hebt je strijd ten einde toe gestreden
tot God je riep.
Hij nam je bij de hand,
Hij heeft geluisterd naar je vurige gebeden,
je stap voor stap geleid naar het Beloofde Land.
(Nel Benschop)


De Heer heeft gegeven
liefde in het leven
moed in het lijden
troost in het scheiden.


Als je ouder wordt
En niet meer weet waar je bent
Als je mensen ziet
Maar ze niet echt meer herkent,
Als je toch blijft strijden
Om bij ons te leven
Dan hopen wij dat je nu
De rust is gegeven.


Sterven doe je niet ineens
Maar af en toe een beetje
En alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je
het is je dikwijls zelfs ontgaan
je zegt ik ben wat moe
maar op een keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.
(Toon Hermans)

 




(Laatst bijgewerkt op 25 juni 2004)